Vermoeider dan ik dacht…

Ik zit op het balkon van ons appartement in Italië, het is half 8 in de morgen en Wouter slaapt nog. Uitslapen is niet zo mijn ding, dat blijkt maar weer deze vakantie. Terwijl middagdutjes en vroeg slapen in de avond dan wel weer mijn ding zijn. Deze vakantie des te meer. Ik dacht dat ik het afgelopen jaar best goed afgehandeld had. Er zijn veel dingen gebeurd, die me met name mentaal een tik hebben gegeven. Ik dacht er klaar mee te zijn en door te kunnen. Maar nu ik sinds een week of drie écht tot rust kom merk ik pas hoe moe ik ben. Om maar niet te zeggen: op.

Gek is dat he? Hoe je lichaam je zo voor de gek kan houden. Hoe je geest kan doen alsof er niets aan de hand is, terwijl je ondertussen zo ontzettend moe bent. Ik merkte het voor het eerst een paar weken geleden. Ik zou mijn kamer schoon gaan maken, een recept koken en zo veel meer. Maar het lukte me niet. Mijn ogen vielen dicht tijdens het opruimen van mijn wasgoed, dus ging ik even op bed liggen. Vier uur later maakte Wouter mij wakker. Vrijwel direct begon ik te huilen, ik wist van voren niet dat ik van achteren nog leefde. We aten snel wat en ik begon aan mijn volgende slaapje, die welgeteld 14 uur duurde. Ik was er weer, zo dacht ik.

Nu op vakantie merk ik dat ik moe ben, maar ook dat ik een ochtend mens ben. In de avond ben ik weinig waard, de ochtend daarentegen is mijn moment. In alle rust een boekje lezen of zoals nu een blogje schrijven. Het is weer een blog die kant nog wal raakt maar het moet er denk ik gewoon uit. Daarom heb ik die blog natuurlijk ook, om te schrijven.

Ik dacht mezelf te kennen, te weten wanneer ik te ver ging en vooral ook dat ik mijn rustmomenten wel zou pakken. Niets is minder waar, want ik heb geregeld bijslaap periodes. Periodes waarin ik middagdutjes doe, extreem vroeg ga slapen (als ik mezelf vergelijk met anderen dan, niet doen, nooit. Maar goed). De periode daarna voel ik me dan weer on top of the world en kan ik er met volle energie tegen aan. Ik zou best wat beter willen leren worden in het aanvoelen van deze perioden. Daarnaast wil ik beter voor mezelf zorgen. Hoe mooi zou het zijn als ik een stabiel energielevel zou hebben, en de bijslaap periodes niet meer nodig heb?

Ik ga me verdiepen in een energie balans, het zal ongetwijfeld te maken hebben met voeding, beweging, slaap en ritme. Wanneer jullie tips hebben, aanraders voor boeken/documentaires, of andere ideeën deel het met me. Ik sta voor alles open, wat ik er vervolgens mee doe weet ik nog niet want ik kies wel mijn eigen pad. Het is ten slotte mijn energie..

Hebben jullie wel eens problemen met deze balans? Hoe lossen jullie dat op?

Liefs,
Emma

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *