Jezelf accepteren, moeilijk of niet?

Heel lang ben ik ontevreden geweest met hoe ik er uit zie. Al sinds mijn puberteit voel ik me te dik, te klein en noem nog maar wat dingen op. Ik ben natuurlijk ook niet de slankste maar ik heb wel een heel normaal figuur. Ik heb geen maatje 34/36 maar maakt dat echt gelukkig? Inmiddels weet ik beter. Ik zou willen zeggen dat ik dit al tijden weet, maar dat is een leugen. De afgelopen maanden vormt zich pas een positief beeld van mezelf. Ik mag er zijn. En belangrijker nog ik mag ook van mezelf vinden dat ik er mag zijn.

Ik geloof dat Instagram en Facebook het lastig maken voor de jeugd van tegenwoordig. Maar om de schuld nu af te schuiven, nee, niet nodig. Toen ik een jaar of 12/13 was, was er wel Facebook maar er stonden echt geen fitgirls/fitboys op. Toch was ik ontzettend onzeker. Ik denk dat het afspiegelen van jezelf tegenover anderen in jouw omgeving een heel normaal proces is. Je moet er alleen wel voor waken dat het geen obsessie wordt. Iets wat het bij mij helaas wel is geworden, iets wat weinig mensen weten maar waar ik openheid over wil geven.

Er zijn in het verleden dagen geweest dat ik niet zo veel at, mijn eten uitspuugde of andere trucs toepaste om van mijn eten af te komen. Niet gezond en je schiet er niets mee op. Wel verslechterde mijn zelfbeeld met elke stap die ik zette. Wilde ik minder eten en nam ik toch dat dropje onderweg? Dan werd ik boos op mezelf, ik vond mezelf extra lelijk en nam mezelf voor om nog strenger te zijn. Op elk ‘faal’ moment genoot ik, maar daarna werd ik boos en vond ik mezelf weer lelijker. Helaas heb ik  mensen in mijn omgeving gehad die niet hebben bijgedragen aan een goed zelfbeeld. Ik ben geregeld door andere mensen bestempeld als ‘wel een beetje stevig’ terwijl ik als ik nu terugkijk een super slanke Emma zie met maat 36.

Inmiddels eet ik normaal. Alhoewel wat is normaal.. Ik probeer in elk geval niet meer van mijn eten af te komen, smoesjes te verzinnen of iets dergelijks. Ik kan echt genieten van een keer friet, pannenkoeken, ijs, chips etc. Excuus als ik iemand hiermee heel hongerig heb gemaakt… Maar ik houd tegenwoordig ook enorm van gezonde gerechten, of gezondere versies van gerechten!

Ik ben nog steeds niet de slankste. Wat wel super grappig is, sinds ik heb geaccepteerd dat ik goed ben zoals ik ben, ben ik juist afgevallen. Zit er dan toch echt zo’n groot stuk tussen je oren? Ik ben er van overtuigd dat het zo zit. Ik zit echt goed in mijn vel, ik beweeg lekker, eet lekker en voel me prima. Dat sommige kledingstukken me misschien niet zo leuk staan (ballonrok, croptop) lekker boeiend! Als ik me er goed bij voel draag ik ze toch, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik dat toch niet ga doen.

Mijn transformatie zie je enorm goed op foto’s, vooral schoolfoto’s zijn daar een goede voor. Ik draaide thuis vaak even mijn hoofd weg of deed iets anders geks, maar met schoolfoto’s kom je daar niet mee weg. Vanaf dat ik een jaar of 14 was zie je een heel onzeker meisje, die niet de camera in durft te kijken. Wie had kunnen denken dat dit het meisje was die uiteindelijk altijd open en spontaan is, voor haar lol haar ziel en zaligheid op het internet gooit om nota bene anderen te kunnen helpen! Ik in ieder geval niet! Inmiddels zie ik mezelf in de spiegel en op foto’s met stralende ogen, een grote lachende mond vol tanden en dolgelukkig. Ik weet inmiddels ook dat ik heel sterk ben. Er kan een boel gebeuren voor dat ik van de leg lig en ik ben daar trots op. En dat doet me veel meer dan een maat 34 of wat voor andere uiterlijke onzin dan ook.

Zo, een chaotische 670 woorden later heb ik mijn hart weer eens gelucht. Wat ik maar wil zeggen is dat ik de afgelopen jaren heb geleerd dat uiterlijk er totaal niet toe doet. Dat ik nu gelukkig ben met mezelf omdat ik weet dat ik veerkrachtig en sterk ben, ik kan een boel situaties handelen en ik ben blij met de persoon die ik word in panieksituaties. Ik blijf rustig en kan het overzicht behouden. Daarnaast komt dat de leeftijd (ik klink als een granny, maar ik denk echt dat het hier aan ligt) er voor heeft gezorgd dat ik tevreden in de spiegel kijk. Juist omdat ik zo straalgelukkig ben. Fijn he?

Ik wil je meegeven dat je prachtig bent. Kijk nou mens! Kijk eens hoe mooi je bent! Geloof de mensen die je complimenteren, geloof de mensen die om je geven. Je bent een prachtmens. Echt! En wat ik je ook wil meegeven, vertel de ander eens hoe mooi hij/zij is. Niet alleen qua uiterlijk, maar vooral de persoon van binnen. Wanneer we met zijn allen ons best doen om complimenten uit te delen én ze te accepteren, wordt de wereld toch een stuk gezelliger?

Nou, Joe!
Liefs,
Emma

 

One Comment

Reacties zijn gesloten.