Wat het met me doet wanneer een van mijn dieren ziek is..

In de doelen voor 2018 liet ik het al vallen, Tooske is niet lekker te pas. Voor de mensen die nu denken: wie is Tooske? Dat is mijn paard. Gistermiddag is de dierenarts geweest en het bleek toch iets heftiger dan alleen een verkoudheid. Ze heeft last van chronische bronchitis wat nu waarschijnlijk weer opspeelt door een irritatieprikkel. Om een longontsteking voor te blijven krijgt ze een prednisonkuur van 2 weken en een gel waarmee haar luchtwegen gereinigd worden. Als de medicijnen goed aanslaan mag ik er volgende week voorzichtig op om zo ook heel rustig het slijm wat te verdunnen.

Als alle medicijnen aanslaan is er dus geen man overboord, slaan de medicijnen niet goed aan dan moeten we met heftiger geschut komen. Ik ben zelf astmatisch en heb meerdere malen in mijn leven bronchitis/longontstekingen gehad. Toen de dierenarts het gisteren over bronchitis had grapte ik nog iets vaags over pufjes. Dit blijkt dus helemaal geen grap te zijn en er bestaan zelfs pufjes voor paarden! Wanneer deze huidige tabletten en gels niet goed aanslaan stappen we dus over op pufjes, bij een paard gaan die niet via de mond maar via een neusgat. Weer iets geleerd.

Na dit hele verhaal was ik verdrietig. Je ziet aan alles dat Tooske pijn heeft en benauwd is, ik vind het mega sneu om een paard zo te zien. Toen mijn verdriet weer een beetje gestild was en ik weer goede hoop kreeg op herstel bedacht ik me hoe erg het eigenlijk is om een dier te zien lijden.

Al van jongs af aan hebben wij dieren thuis. Toen ik geboren werd hadden we een hond, Ido. Laatst heb ik nog een foto van hem geplaatst op mijn Instagram. Naarmate ik ouder werd kwamen daar ook konijnen bij, dat was trouwens niet zo’n succes, het bleken namelijk twee mannetjes te zijn. Vanaf mijn 6e jaar begon ik te zeuren over paardrijden, mijn moeder (die het allemaal wat spannend vond) heeft het weten te rekken tot mijn 8e, maar toen was het hek van de dam. Vanaf mijn 8e rijd ik dus ook paard en vanaf mijn 13e heb ik een eigen paard. Even een besef moment, in september is ze al 10 jaar bij ons! Nevernooitniet dat die nog weg gaat, ze mag haar oude dag bij ons vieren!

Goed terug naar mijn verhaal. Wanneer je als dierenvriend ziet dat een dier pijn heeft wekt dat bij mij een bijzonder soort verdriet op. Ik vind het verdriet erger dan wanneer ik zelf verdriet heb. Gisteren stond er een hoopje ellende in de stal, een duidelijk ziek paard, moeite doen om adem te krijgen. Het deed een heleboel met me. Zo ook vorig jaar toen onze hond ernstig ziek was. Even tussendoor, dit soort dingen gebeuren altijd wanneer mijn ouders op vakantie zijn, je zou toch bijna denken dat het aan mij ligt.. Onze hond hield niets van eten binnen, vermagerde sterk en was ook ene grote ellende. Gelukkig kreeg ik die er weer bovenop met rijst, boontjes en gekookte eieren.

Ik ben onwijs gek van ‘mijn’ dieren, en ik wil ze het liefst zo blij mogelijk zien. Ook kan ik stiekem niet wachten om weer op Tooske te zitten en samen weer te kunnen trainen. Voor nu goed haar medicijnschema in de gaten houden en heel hard duimen dat het aanslaat. Het is een blog geworden die kant noch wal raakt, maar ik denk dat jullie me begrijpen.

Liefs,
Emma

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *